سیستم درک و دریافت ریتمیک کودک قبل از تولد آغاز می‌شود. کودک با ضربان قلب مادر آرام می‌گیرد. ریتم برای کودک آشناست؛ با این ریتم آرامش بیش‌تری دارد چون هنوز حس بویایی‌اش آن‌قدر قوی نیست که بوی مادر خود را احساس کند، ولی چون حس شنوایی‌اش قبل از تولد شکل گرفته است با صدای قلب مادر خود آرامش می‌یابد. به همین دلیل است که می‌گویند وقتی کودکی بی‌تابی و بی‌قراری می‌کند باید او را با سینه‌ی چپ شیر داد تا به آرامش بیش‌تری برسد. درک و دریافت ما از موسیقی تا حد زیادی به نحوه عملکرد قلب ما وابسته است، زیرا قلب اُرگانی است که مرتباََ پالس ریتمیک تولید می‌کند. به‌عبارت دیگر اگر سیستم گردش خون متناوب نبود و یک سیستم مستقیم بود، انسان هرگز نمی‌توانست خلق و ادراک موسیقی را تصور کند. پدیده‌ای که ما مطابق آن ریتم را می‌سازیم یک پالس درونی است که در حالت عادی متوجه آن نیستیم، اما به‌وسیلۀ آن کندی و تندی سرعت قطعات موسیقی را برمبنای سرعت ثابت ضربان قلب خود تشخیص می‌دهیم. برای محاسبات تندی و کندی اجرا، مغز انسان ارتباط پیچیده‌ای با ضربان قلب حاصل می‌کند. به همین دلیل است که نوازنده‌های جوان روی صحنه با اشکال مواجه می‌شوند. برای مثال اگر یک هنرجو سرعت اجرای خود را مثلاََ 2 برابر سرعت قلب خود در زمان تمرین نگه دارد، وقتی روی صحنه می‌رود قلبش تندتر می‌زند و سرعت اجرایش بسیار فراتر از سرعتی است که قطعه را در آرامش منزل تمرین کرده است. دراین زمان، هنرجو به‌واقع نمی‌داند که قطعه را تندتر می‌زند و این امر باعث می‌شود دست‌های او یاری اجرای این سرعت اضافه‌تر را روی صحنه نداشته باشد و در اجرای قطعه با مشکل مواجه شود. در محور تنوع و پیچیدگی‌های ریتم، ایران و هند و بسیاری از کشورهای آفریقایی پیشرواند ( داده‌ها عمومی موسیقی، 1402: 274 و 275).

#علیاکبرپاشازاده
#Aliakbar_Pashazadeh
#aliakbar Pashazadeh
#علی‌اکبر پاشازاده
#پیانو
#موسیقی معاصر ایران